Tradycja Nabożeństwa Dziewięciu Czytań pochodzi z katedry w Truro w Kornwalii, gdzie ks. Edward White Benson (późniejszy abp Canterbury) 24 grudnia 1880 r. celebrował pierwsze Nabożeństwo Dziewięciu Czytań i Kolęd (Nine Lessons and Carols). Pomysł był bardzo prosty nabożeństwo miało składać się z czytań biblijnych przeplatanych muzyką. Od tego czasu liturgię tę adaptowano i używano przez inne kościoły na całym świecie.

Ta rozbudowana forma liturgiczna – Pokutno-Pasyjnego Nabożeństwa Dziewięciu Czytań i Pieśni odbędzie się we Wrocławiu po raz pierwszy. Wyboru czytań dokonał jeden z naszych zaprzyjaźnionych teologów. Skupił się on nad rozmyślaniem nad losem człowieka. Wybrane czytania Pisma Świętego będą wiodły uczestników przez grzech, karę, aż po Pieśń o Słudze Pana. Nabożeństwo skończy się czytaniem przypowieści o Wodzie Żywej. Odpowiedzią na usłyszane Słowo będzie śpiew zgromadzenia oraz chóru.

W liturgii rzymskiej jedną z godzin kanonicznych podobnych do Nabożeństwa Dziewięciu Czytań i Pieśni jest matutinum, któremu dziś w Liturgii Godzin (brewiarzu) odpowiada Godzina Czytań. Tradycyjnie godzina ta była odprawiana w nocy. Zawierała ona dłuższe czytania z Pisma Świętego i autorów kościelnych oraz rozbudowane muzycznie responsoria długie (responsorium prolixum). Matutinum składało się z trzech nokturnów po trzy czytania i trzy psalmy, łącznie dziewięć czytań i dziewięć psalmów. Organizatorzy w miejsce psalmów proponują śpiew znanych pieśni pokutno-pasyjnych wykonywanych przez zgromadzenie, chór i scholę. Wszystkie teksty Pokutno-Pasyjnego Nabożeństwa Dziewięciu Czytań i Pieśni odnoszą się do czytań matutinum z poszczególnych dni Wielkiego Postu.